Podmioty (np. spółki) wypłacając podatnikom – nierezydentom przysługujące im należności z określonych w ustawie tytułów (np. dywidendy, należności licencyjne, odsetki) są obowiązane pobrać należny w Polsce podatek. Jego wysokość jest określona w ustawie CIT, ale również w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zastosowanie stawki podatku określonej w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania albo nie pobranie podatku od określonego dochodu jest możliwe tylko wówczas, jeśli płatnik będzie dysponować certyfikatem rezydencji.

W przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych certyfikat rezydencji wydany przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika stanowi zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych.

Polecamy: serwis VAT

Z przepisów ustawy o podatku dochodowym nie wynika, aby płatnik posiadał certyfikat rezydencji już w dniu poboru podatku, chociaż taki tryb postępowania jest dla płatnika najbardziej bezpieczny.

Pamiętajmy bowiem, że płatnik ponosi odpowiedzialność z tytułu niepobrania podatku albo jego poboru w niewłaściwej wysokości. Z przepisów wynika, że certyfikat rezydencji ma walor dokumentu i służy udokumentowaniu miejsca siedziby spółki dla celów podatkowych.

Płatnik musi posiadać certyfikat rezydencji tylko w celach dowodowych, aby wykazać, że w dniu dokonania wypłaty należności jej odbiorca był rezydentem kraju, z którym Polska ma zawartą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.